Legioniści z terenu gminy

Józef Brągiel - urodzony w 1894 r. w Radomyślu Wielkim. Wstąpił do LP w sierpnu 1914 i został przydzielony do IV plutonu 16. komp. IV baonu 2. pp LP, następnie żołnierz dywizji syberyjskiej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, doktor prawa, sędzia Sądu Okręgowego w Katowicach, zamordowany w Kijowie;

Franciszek Chmiel - urodzony w 1893 r. w Radomyślu. Syn Jana i Katarzyny. Działał w radomyskim „Sokole”. 27 sierpnia 1914 r. odszedł z Radomyśla wraz ze Stałą Drużyną Sokoła na plac zborny do Tarnowa. W Krakowie przydzielony najprawdopodobniej do 2.Pułku Piechoty Legionów. Pracował na kolei. Dalsze losy nieznane.

Stefan Dąbrowski urodzony w 1890 r. w Radomyślu Wielkim, syn Karoliny i Józefa. Przed wybuchem I wojny światowej był pomocnikiem kancelaryjnym i aktywnym działaczem Sokoła. 27 sierpnia 1914 r. odszedł wraz z dowodzoną przez siebie Stałą Drużyną Sokoła z Radomyśla do Tarnowa na plac zborny, a później do Krakowa. Tam skierowany został do artylerii II Brygady Legionów. Przeszedł z nią cały szlak bojowy. Wojnę ukończył w stopniu podchorążego. Dalsze losy nieznane.

Bolesław Duszkiewicz urodził się w 1984 r. w Dulczy Małej w domu Józefa i Magdaleny. Student lub nauczyciel. 9 sierpnia 1914 r. zgłosił się do Komisji Werbunkowej w Mielcu. Po weryfikacji warunków zdrowotnych przez komisję dr. Franka w dniu 23 sierpnia został uznany za zdolnego do skierowania na front i odesłany 26 sierpnia 1914 r. na plac zborny „Sokoła” w Tarnowie. Przydzielony do II baterii haubic 1 p.art. Po Rarańczy (15-16 lutego 1918) internowany w Huszt. Jako poddany austriacki został po kryzysie przysięgowym wcielony do c. i k. armii i wysłany na front włoski, gdzie poległ w początkach 1918 r.

Józef Faron urodzony w 1897. Ukończył dwie klasy szkoły powszechnej w Radomyślu i do 12 roku życia terminował u szewca. Działał w radomyskim „Sokole”. W sierpniu 1914 r. odszedł wraz ze Stałą Drużyną Sokoła do Tarnowa. W Krakowie wcielony do 2.Pułku Piechoty Legionów. Walczył w Karpatach m.in. pod Rafajłową, Nadworną, Sołotwiną i Mołotkowem, gdzie został ranny. Później służył w 4.Pułku Piechoty. W listopadzie 1915 r. pod Bielgowem dostał się do niewoli rosyjskiej. Uwolniony po rewolucji lutowej, wstąpił do II Korpusu Polskiego i służył w artylerii polowej. Po połączeniu się II Korpusu z II Brygadą Hallera, która pod Rarańczą przedarła się przez linię frontu, służył w 14.pułku strzelców. 11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem. Wzięty do niewoli niemieckiej, po której, w 1919 r. wstąpił do 6.Pułku Ułanów Kaniowskich. W jego szeregach walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. Od chwili wymarszu w sierpniu 1914 roku nie był ani jednego dnia na urlopie. Zwolniony z wojska w 1921 r., zamieszkał w Sandomierzu, gdzie pracował na kolei. Odznaczony m.in. Krzyżem Niepodległości.

Wojciech Kokoszka urodził się 12 maja 1890 roku w Zdziarcu. Był synem Jana, średniozamożnego chłopa oraz Agaty z Poperów. Miał trzech braci - Józefa, Aleksandra i Władysława oraz dwie siostry - Marię i Bronisławę. Wojciech Kokoszka do Legionów Polskich przystał 18 września 1914 r. Służył między innymi w 4. i 6. pułku piechoty, które tworzyły III Brygadę. 4 pp. wysłany został na front w lipcu 1915 roku, chrzest bojowy przeszedł pod Jastkowem na Lubelszczyźnie. Następnie walczył na Wołyniu m.in. pod Kostiuchnówką, gdzie boje toczył również 6 pp. Bitwa ta uważana jest za największą, w której wzięły udział Legiony. Czy w bitwach tych wziął udział Wojciech Kokoszka? Tego niestety nie udało się ustalić. Oba pułki zostały rozwiązane po tzw. kryzysie przysięgowym w drugiej połowie 1917 roku. Większość żołnierzy została internowana bądź wcielona do nowoutworzonego Polskiego Korpusu Posiłkowego. Trafił tam także Kokoszka. Przydzielony został do pralni, wykazany jest także w dowództwie uzupełnień. Po wydarzeniach pod Rarańczą (15-16 II 1918) został internowany w obozie w Talaborfalva. Według rodzinnych wspomnień walczył też na froncie włoskim, gdzie został ranny.

Po wojnie Kokoszka powrócił w rodzinne strony, gdzie ożenił się z Weroniką i zamieszkał w małym domku na tzw. Ługu w Żarówce. Mieli pięciu synów: Mariana, Czesława, Bronisława, Józefa i Stanisława. Po zniszczeniach w Żarówce spowodowanych działaniami frontowymi w czasie II wojny światowej, Wojciech z rodziną przeniósł się na tzw. ziemie odzyskane w okolice Złotego Stoku na Dolnym Śląsku. Wedle rodzinnych informacji miał dwa państwowe odznaczenia i z tej racji pobierał rentę. Zmarł 1 marca 1961 r. w Płonicy i tam spoczywa w rodzinnym grobowcu.

Karol Antoni Kostórkiewicz urodził się 25.07.1895 r. w Rudzie. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Radomyślu Wielkim, uczestnikiem I wojny światowej w szeregach 2. pułku ułanów Legionów Polskich oraz wojny polsko -bolszewickiej. Z jego inicjatywy powstała OSP w Rudzie. Zmarł 2.12.1969 r. w Radomyślu Wielkim, a pochowany został na cmentarzu w Rudzie.

Karol Kotarbiński urodzony w 1893 r. w Radomyślu. Syn Jana i Agnieszki z domu Pietras. Był wachmistrzem 2. pułku ułanów II Brygady Legionów Polskich. Zwolniony ze służby w marcu 1917. Dalsze losy nieznane.

Marian Klimaszewski, urodzony w 1894 r. w Radomyślu. Syn Michała i Natalii. 27 sierpnia 1914 r. odszedł wraz z dowodzoną przez Stefana Dąbrowskiego ochotniczą Stałą Drużyną Sokoła z Radomyśla Wielkiego do Tarnowa. Dalsze losy nieznane.

Tadeusz Karol Kucz - urodził się w 1886 w Krakowie. Syn Zygfryda, uczestnika powstania styczniowego i Eleonory. Ukończył Wyższą Szkołę Realną w Krakowie i studia na Akademii Weterynarii we Lwowie. Należał do Związku Walki Czynnej i do Polskiej Partii Socjalistycznej. Ożenił się z Ludwiką z Kosturkiewiczów z Rudy. W 1913 r. otrzymał posadę miejskiego lekarza weterynarii w Radomyślu Wielkim, gdzie zaczął bardzo aktywnie działać w miejscowym gnieździe „Sokoła” i w Związku Strzeleckim. 27 sierpnia 1914 r. wyruszył wraz z radomyską drużyną Stałych Drużyn Sokoła na plac zborny w Tarnowie. W Krakowie przydzielony do szwadronu sztabowego przy Komendzie Legionów. W czerwcu 1915 r. wcielony do armii austriackiej i mianowany podporucznikiem. Na własną prośbę i z adnotacją jako „politycznie podejrzany” po roku przeniesiony został do Sztabu Pierwszej Brygady Legionów, gdzie służył jako szef służby weterynaryjnej. Następnie już w stopniu rotmistrza - lekarza weterynarii służył w szpitalach koni Polskiego Korpusu Posiłkowego. Uczestniczył w próbie przebicia się Drugiej Brygady przez front pod Rarańczą. Dostał się do niewoli i został internowany. Był jednym z oskarżonych przez Austriaków o zdradę stanu w procesie legionistów. Został zwolniony po abolicji cesarza Karola. W listopadzie 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Był m.in. zastępcą dowódcy szpitala koni w Kraśniku, szefem weterynarii Zapasu Koni we Włodawie i 18.Dywizji Piechoty. W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. Był m.in. lekarzem weterynaryjnym w 24.Pułku Ułanów w Kraśniku, w Jarosławiu, i już jako pułkownik szefem weterynarii w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr 5. W wojnie obronnej 1939 roku był szefem weterynarii Armii „Kraków”. 20 września dostał się wraz z całym sztabem do niewoli niemieckiej pod Tomaszowem Lubelskim. Przebywał w obozach w Konigsstain i Murnau. Po uwolnieniu przez Amerykanów w kwietniu 1945 r. powrócił do kraju. Zgłosił się do Wojska Polskiego i został wysłany do Modlina, lecz już w następnym roku przeniesiony został w stan spoczynku. Pracował dalej w kilku przedsiębiorstwach na różnych stanowiskach, m.in. jako nauczyciel weterynarii. Zmarł w Krakowie w 1965 r. i tam został pochowany. Odznaczony Krzyżami: Niepodległości, Walecznych, Zasługi i francuskim Medalem Interallie.

Franciszek Mrowec - od 1906 r. mieszkał w Radomyślu, gdzie jego ojciec Zygmunt był naczelnikiem sądu. W sierpniu 1914 wstąpił do oddziałów strzeleckich i został szer. 1. komp. 1. pp LP. We IX 1915, po ukończeniu Szkoły Podchorążych LP został przeniesiony do 1. bat. art. LP. Walczył w kampanii wołyńskiej 1915 i 1916. W 1917 odnotowany w Komisariacie Werbunkowym do WP w Garwolinie i wymieniony we wniosku Komendy LP o odznaczenie austr. Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (VII 1917) służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po próbie przejścia przez front pod Rarańczą (15–16 II 1918) internowany w Talaborfalva i jako poddany austriacki wcielony do 4. bat. austr. 157. part. w składzie którego walczył na froncie włoskim. 2 XI 1918 wstąpił do WP i został oficerem 7. bat. 3. pap Leg. Po odbyciu kursu wyszkolenia artylerii w Garwolinie został oficerem 9. pal, który przemianowano następnie na 3. pal Leg. 1 IV 1919 otrzymał nominacje na stopień ppor. art., 12 IV IV 1919 jako oficer 7. bat. 3. pal wyruszył na front bolszewicki. Walczył pod Wilnem, Lidą i Mołodecznem. W 1919 otrzymał awans na stopień por. art. W V 1920 uczestniczył w walkach odwrotowych pod Równem, od 16 VIII 1920 w kontrofensywie Grupy Uderzeniowej i Frontu Środkowego spod Chełma Lubelskiego. 20 IX 1920 wyróżnił się bohaterską postawą nad rz. Świsłocz pod Dublanami, za co otrzymał VM 5. kl. Po wojnie 1920 został oficerem w 27. part. Od 2 X 1926 był instruktorem jazdy konnej w CWArt. w Toruniu.1 VII 1925 otrzymał awans na stopień kpt. a 19 III 1937 mjr. Jeszcze w 1934 został przeniesiony do 5. DAK w Krakowie. Jego bracia Wacław (bliźniak) i Stanisław również służyli w LP.

Stanisław Mrowec - W 1914 jako uczeń VII kl. gimnazjum wstąpił do LP, wyszedł na front karpacki wraz z 9. komp. III baonu 3. pp LP. 23 XI 1914 został ranny w nogę, leczył się w szpitalu w Krems n. Dunajem w Dolnej Austrii. Po rekonwalescencji służył w 8. komp. II baonu 4. pp III Brygady LP. W VIII 1915 leczył się w Szpitalu Fortecznym nr 9 w Krakowie. Po rekonwalescencji służył w 3. pp LP. W X 1915 został przerzucony wraz z pułkiem na Wołyń. W 1916 zdał maturę w III Gimnazjum w Krakowie. Od 1 III do 30 IV 1916 był słuchaczem Szkoły Chorążych LP, po ukończeniu kursu otrzymał awans na stopień chor. piech. (rozkaz Komendy LP nr 211 z 1 V 1916). Następnie dowodził plutonem w 3. pp LP, uczestniczył m. in. w bitwie pod Kostiuchnówką (4-6 VII 1916). W X 1916 wraz z pułkiem wycofany z frontu wołyńskiego do Baranowicz, skąd pod koniec XI 1916 został przebazowany do Warszawy. Służył w Baonie Rekruckim (Uzupełniającym) 3. pp LP. Był wymieniony we wniosku o odznaczenie austr. Krzyżem Wojskowym Karola z 28 III 1917. Po kryzysie przysięgowym (VII 1917)został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego, w którym służył w 3. pp w stopniu ppor. piech. 25 X 1917 wraz z pułkiem wyjechał na front nad rz. Prut. Po próbie przejścia przez front pod Rarańczą (15–16 II 1918) internowany w Szeklence, a następnie w Huszt. Należał do grupy legionistów oskarżonych i sądzonych w Marmaros-Sziget (8 VI–2 X 1918). Po cesarskiej abolicji został zwolniony. Przyjęty do WP reskryptem Rady Regencyjnej z 25 X 1918 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia ppor. W XI 1918 uczestniczył w obronie Lwowa oraz w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Służył kolejno w stopniu por. w 26. pp. Brał udział w ochronie granicy niemieckiej pod Częstochową i czeskiej pod Frysztadem. Następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako oficer sztabu 13. DP. Poległ 25 III 1920 podczas zdobywania mostu pod Hulskiem koło Wilna. Spoczywa w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera F „B”). Pośmiertnie awansowany do stopnia kpt. piech. Odznaczony pośmiertnie VM 5. kl., KN, KW 4x.

Wacław Mrowec - W VI 1915 jako uczeń wstąpił do LP, gdzie przydzielony został do 3. komp. 1. pp LP. W VII 1915 przeniesiony do 1. bat. art. LP. Brał udział w bitwach nad Styrem i Stochodem oraz pod Kuklami. W końcu 1915 zachorował i do 1 I 1916 przebywał w szpitalu Czerwonego Krzyża w Rzeszowie a następnie w Szpitalu Fortecznym nr 1 w Krakowie. Po rekonwalescencji powrócił do 1. part LPa po kryzysie przysięgowym (VII 1917) przeszedł do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po próbie przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą (15–16 II 1918) internowany w Szeklence, a następnie w Marmaros-Sziget. Po zwolnieniu wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. W XI 1918 wstąpił do I Dyonu 9. pap w Garwolinie (3. pap Leg.). W II 1919 wyruszył na front bolszewicki w składzie 5. bat. 3. pap Leg. Walczył pod Wilnem. Mianowany ppor. art. z dniem 1 IV 1919. Od V 1920 uczestniczył w walkach odwrotowych pod Równe. Od 16 VIII 1920 uczestniczył w polskiej kontrofensywie z pozycji pod Chełmem Lubelskim. Po zawieszeniu broni w wojnie z bolszewikami służył na linii demarkacyjnej w Święcianach (do XI 1921). 1 VI 1921 wymieniony w stopniu por. z przydziałem do 3. pap. Zweryfikowany w stopniu por. art. ze starszeństwem z 1 VI 1919, służył w 27. pap we Włodzimierzu Wołyńskim. Od 1922 służył w 3. pap Leg. w Zamościu, a od 1924 w 8. DAK w Białymstoku. 1 I 1928 awansowany do kpt. art., od 1928 służył w 10. DAK w Jarosławiu, wreszcie od 1932 w 9. DAK w Baranowiczach. W 1932 został przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkiwał na Kresach. Zginął w czasie II wojny światowej. Odznaczony VM 5. kl., KN, KW 3x, Medalem Zwycięstwa (Médaille Interalliée)

Tomasz Osmola urodzony w 1894 r. w Radomyślu. Syn Józefa i Julii z domu Kużdżał. W Radomyślu ukończył szkołę powszechną. Potem uczył się w gimnazjum w Tarnowie, Mielcu i Wiedniu. Przed wojną pracował jako kupiec. Od 1914 r. działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” w Radomyślu i Stałej Drużynie Sokoła. 27 sierpnia 1914 r. umundurowany i wyekwipowany własnym kosztem odszedł wraz z radomyską Stałą Drużyną Sokoła do Tarnowa. Przydzielony do 2.pułku piechoty Legionów Polskich. Walczył w Karpatach Wschodnich, m.in. uczestniczył w budowie słynnej „Drogi Legionów”. Ranny pod Mołotkowem. Po kryzysie przysięgowym 1917 r. odesłany do Huszt, a w lutym 1918 r. zwolniony do domu. W 1920 r. wstąpił do Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 r. przeszedł we Lwowie kurs skarbowości i otrzymał posadę urzędnika skarbowego w Mielcu. W 1928 roku przeniesiony do Nowego Targu. Cztery lata później przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Zakopanem. Odznaczony Krzyżem i Medalem Niepodległości.

Władysław Płaszewski urodził się 10 października 1894 r. w Dąbrówce Wisłockiej. Z zawodu był piekarzem. 16 VIII 1914 r. zgłosił się do Komisji Werbunkowej w Mielcu i został uznany 21 VIII 1914 r. przez komisję dr.Apolinarego Franka za zdolnego do pełnienia służby pomocniczej. 26 VIII 1914 r. odesłany na plac zborny „Sokoła” w Tarnowie. W Krakowie przydzielony do 9. komp. 2.pp LP. Wziął udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej 1914 roku oraz w walkach na Wołyniu 1915. 7 XI 1915 wzięty do rosyjskiej niewoli pod Bielgowem. Odznaczony Krzyżem Niepodległości. Dalsze losy nieznane.

Stanisław Płaza urodził się w 1896 r. w Radomyślu. Syn Wojciecha i Honoraty z domu Niedbałowska. Należał do Stałej Drużyny Sokoła w Radomyślu i wraz z nią odszedł do Tarnowa. W Krakowie przydzielony został do 2.pułku piechoty Legionów. W grudniu 1914 r. dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał blisko cztery lata. Od marca 1919 r. w Wojsku Polskim. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zwolnieniu z wojska, przeszedł do służby w Policji Państwowej. Służył w Jaworniku Polskim, a później w Błażowej. Odznaczony Medalem Niepodległości.

Stanisław Skoczowski urodzony w 1897 r. w Radomyślu. Działał w radomyskim „Sokole”. Był studentem. Odszedł do Tarnowa wraz z radomyską Stałą Drużyną Sokoła. W Krakowie przydzielony został do 2. Pułku Piechoty Legionów Polskich. Dalsze losy nieznane.

Aleksander Sokół urodził się w 1893 w Radomyślu. Syn Mateusza i Bronisławy. Zarobkował jako szewc, działał w miejscowym gnieździe „Sokoła”. W sierpniu 1914 r. zgłosił się do służby w Legionach i przydzielono go do oddziału pionierów w 2.pułku piechoty. Awansował do stopnia starszego żołnierza. Po wojnie pracował jako gajowy w Borowej na Wołyniu. Odznaczony Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Krzyżem Walecznych i austriackim Brązowym Medalem Waleczności.

Karol Strojnowski urodził się w 1894 w Radomyślu, gdzie ukończył 7 klas szkoły powszechnej. Syn Jana, powstańca styczniowego i Tekli. Udał się na plac zborny „Sokoła” w Dębicy, a następnie do Krakowa. Tam otrzymał przydział do 2.pułku piechoty Legionów i wziął udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej i besarabskiej. W lipcu 1915 r. przydzielony do 6.pp LP, w składzie którego przeszedł kampanię jesienną 1915 roku. Awansował do stopnia sekcyjnego. Po kryzysie przysięgowym w 1917 r., w służył w oddziale wartowniczym Polskiego Korpusu Posiłkowego. W niepodległej Polsce otworzył własną hurtownię soli w Dąbrowicy na Wołyniu i jednocześnie został kierownikiem hurtowni tytoniu należącej do Związku Inwalidów Wojennych w Warszawie. Aktywnie działał w OSP, był członkiem Zarządu ZIW w Sarnach i skarbnikiem lokalnego koła BBWR. Żonaty, miał dwoje dzieci. Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Srebrnym i Brązowym austriackim Medalem Walecznych II klasy.

Jan Weryński urodził się 14.08.1884 w Partyni syn Piotra i Anny z d. Fijoł, legionista.

Mieczysław Wierciak urodził się w 1897 w Radomyślu. Syn Jakuba i Eugenii. Od czerwca 1915 w 2. Pułku Piechoty Legionów, od 1 marca 1916 w 1.pułku artylerii. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej, podczas której zachorował i do 10 XII 1915 leczył się w Szpitalu Czerwonego Krzyża w Nowym Targu i kolejno w szpitalu w Wadowicach. Po rekonwalescencji przydzielony od 1 III 1916 do 1. part LP. W końcu marca 1917 wykazany we wniosku komendy 1. part LP do odznaczenia austr. Krzyżem Wojskowym Karola. 29 IX 1917 wcielony do armii austr-węgierskiej. Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do WP. Mianowany ppor. art. w 2. pap z dniem 1 III 1919. Po wojnie z bolszewikami wykazany 1 VI 1921 w stopniu por. w 1. part górskiej. Dalsze losy nieznane.

Zebrał i opracował Krzysztof Babiarz